ziarnko do ziarnka

na najpiękniejsze sny
trzeba sobie zasłużyć
bujanie w obłokach niekoniecznie
czyni sen lekkim

najpiękniejsze myśli mają
swoich siewców niezgody
którzy wnikając w szare komórki
zasiewają wątpliwość

najpiękniejsza chwila trwa
zbyt krótko
by się nią wystarczająco nacieszyć
a życie pogania

jednak mimo to
śnię najpiękniej jak umiem
myślę najpiękniej jak pragnę
chwytam najpiękniejsze chwile

wyściełam nimi moją wieczność

czas- umowny potykacz życia

patrzę na twoje zdjęcie
a ty z niego patrzysz na mnie
wyobrażam sobie że jestem obok
tylko obiektyw mnie nie uchwycił

widzę skieki w spojrzeniu
jakbyś już knuł psotę
że za chwilę chwycisz za rękę
i porwiesz w radosną przyszłość

w tle widzę spokój
w tobie widzę spokój
w sobie czuję błogą ciszę
a dookoła nas uśmiecha się życie

patrzysz na mnie ze zdjęcia
i wiem że uśmiechasz się
własnie do mnie
choć wcale nie stoję za obiektywem

...........
z inspiracji R.H.

siostro... https://www.youtube.com/watch?v=iofT_kc7FH8

w natłoku planet
w miriadach istnień
zginęłaś mi siostro
przewodniczko
zapatrzeniem cię wołam
wzywam zamyśleniem
krzyk przeciskam
przez słowotok
codzienności
stopą wygniatam ślad
idź po nich odważnie
dłonią odgarniam chmury
patrz na smugi nieba
wieczorną ciszą patrzę w niebo
bo musisz dojrzeć
błysk oka
bo nie tak miało być
bo nie na tak długo
siostro


https://www.youtube.com/watch?v=iofT_kc7FH8

różane łzy ( pieśń żałosna )

( czytaj sercem, a otworzą się wrota duszy... )
( śpiewaj sercem - aniołowie cię usłyszą)

posadziłeś mnie w centrum ogrodu
bym słonecznych kąpieli zażywała
przyniesioną w konewce wodą
herbacianą sukienkę płukałeś

pochylałeś się czule nade mną
pod twym okiem tak pięknie wzrastałam
herbacianą sukienkę jak w bajce
z kopciuszkowej w balową zmieniałam

ogrodniku, gdzie jesteś

ogrodniku mój
idą chłody i deszcze
a ja stoję tu
cała blada, sukienka
nie ma w sobie barw
ogrodniku szarzeje cały świat

drżały liście gdy obejmowałeś
mnie swym cieniem
czy pamiętasz jak wtedy pachniałam
kiedyś w róży Mały Książę się zakochał
dzisiaj róża ogrodnika pokochała
nie zostawiaj mnie proszę
nie zostawiaj tu
cały obraz zasłania wszędobylski bluszcz
jeśli nie chcesz mnie widzieć jak konam
włóż w donicę i zabierz do domu

ogrodniku czy słyszysz
ogrodniku mój
idą deszcze i chłody
a ja stoję tu
cała blada, sukienka
nie ma w sobie barw
ogrodniku bez ciebie smutny świat

noc się do mnie przytula

przenikam wierszem
zmierzch
w oddali słychać jak zwołują się
na koncert żabie rodziny
pojedynczo co odważniejsze
cykady grają własną melodię
wszystko działa jak w zegarku
głosy gorącego dnia przechodzą
w szepty wieczornej ciszy

stawek podnosi mgłę
obleka nią trzy pochyłe wierzby
koi ich życiowy płacz
poi ożywczą rosą
daje im pewność przetrwania

przenikam wierszem ciszę
płoży się noc u stóp
klei do kolan
ramion
widnokrąg zaczyna mrugać
miriadami westchnień
na Wielkim Wozie latarnik zapalił
główny neon i już wiem
że cykl trwa nieprzerwanie

piegowate szczęście

piegowate słońce
piegowate szczęście
świat serwuje doznania

w kropki w kratkę
ciągiem splotów zdarzeń

siedzisz na krawędzi mojego
patchworku który rozbudowuję
każdym piegiem, uśmiechem
mozaiką składanych szeptem
słów

piegowatość doznań mamy
zgodną z linią papilarną życia

cisza

drogi mój przyjacielu
w dzisiejszym świecie
najbardziej pożądam ciszy
kołyszę ją we wnętrzu
poprzez muzykę płynącą z radia
przez samotny taniec w salonie
chcę by rozśpiewała się w mojej duszy
grała dawną melodię w której czułam...

tak mocno czułam życie

dotykam siebie
dotykam skroni, policzków, ust
smakuję ciszę
a ta... gra znaną melodię

dotykam piersi
piersi reagują
dotykam ramion
tuli się cisza w objęciach

czujesz?
opływa mnie zewsząd
zamykam oczy
świat materialny przestaje
mieć znaczenie