Pytanie o bloga...

Czy ktoś może mi pomóc, ostatnio wszystkie posty wpisują sie jednym ciągiem. Czy ktoś moze mi pomóc, aby wiersze wyglądały jak wiersze? Z góry dziękuję za pomoc :) Renezja

Dla równowagi, by proza życia nie stała się ciężarem :)

http://www.lektury24h.pl/wiersze-o-zyciu.html?fbclid=IwAR3Yve631kl3bRzN671dIr26mqpRa5EfKfGMh6lWgx4ZaxYYCpLNee1ZejQ

 „wszechogarniająca cisza 

tykanie zegara tylko w moim umyśle 

śpiący u stóp pies 

kot na kolanach 

wieczór zwija na kłębek resztki promieni słonecznych 

tylko patrzeć jak rzuci je w morze 

z jednej i drugiej strony okna spokój 

w jednym i drugim kierunku łagodna droga – dokądś 

przyszłam ze wschodu 

w połowie zbudowałam dom 

posadziłam drzewo 

łagodna droga zaprasza kusi przygodą marzeniami 

odkrywam obrazy bawię się nimi jak biletem w jedną i drugą stronę

 powrócę jesienią 

trzeba będzie zerwać owoce

przyciąć gałęzie 

udomowić psa kota siebie” 

(„Łagodnością inspiracji”) Z TOMIKU „RENEZJA” RENATY GRZEŚKOWIAK)

Zimo moja

Zimo 

Zimo prawdziwa 

Zaśnieżona 

Otulona i puchata 

Taka jesteś piękna w tej sukni skrzącej 

Chłodna, a przytulna 

Diamentami lodu przyciągasz spojrzenie 

Gdy bielą przykrywasz wszystko 

I nieczystości świata 

I szary niepokój człowieka 

Zimo 

Zimo szczera 

Mroźna 

Czasem groźna 

Patrzę na Ciebie w zachwycie 

I im czerwieńsze mam policzki od mrozu 

Tym cieplejszy jest serca zakątek 

Zimo 

Zimo moja 

Zimo bali i karnawałów 

Żadna ci nie dorówna 

Żadnej suknia nie jest tak strojna, jak twoja 

Tobie w konkury mogą iść tylko 

Siostry twoje – córki Natury 

Wiosna - delikatna i skromna jak pierwsze ukwiecenia łąk 

Lato – wybujała w barwach, rozgrzana w słońca promieniach 

I Jesień – rumiana jak malinówki w sadzie, dorodna jak borowiki w lesie 

Zimo moja – córo najbielsza – najniewinniejsza 

Sanno – Hosanno Radosna!

OBRAZ TWÓJ

O biekt
B ajań i
R ozmyślań
A czkolwiek
Z jawisko

T rudnym
W yzwaniem
Ó wczesnej
J ejmosci

Literackie perpetuum mobile

Przy nudnej książce widać
jak na dłoni,
jak męczy się pióro, w miarę pisania.
I nie o tuszu wyczerpanie chodzi,
nie o złamanie rysika w ołówku,
nie o brak rumu w szklanicy.
Zmęczenie materiału
dosięga umysłu pisarza…

I nawet podsuwając mu
nowoczesny laptop,
a nie zmuszając wpierw do lektury
wydanych już, ambitnych woluminów,
nijak nie rozszerzysz słownictwa twórcy,
nijak nie nalejesz do głowy „oleju”,
nijak nie dodasz intelektu, sprytu i wigoru.
Lekkość pióra to dar,
to opuszczone anielskie piórko,
które umaczane w kałamarzu
otwiera światy, wznosi ponad szczyty
rozbudza wyobraźnię…
A tak?
Tylko czytelników żal i umęczonego pióra
szkoda.

"Renezja"

Okiem krytyka

Poeta.

Nie oporządził i nie doprawił

słów, które wrzucił na papier.

Zbyt szybko dał do posmakowania...

Przeczytałam - poeta

zamroził moją płynną wrażliwość

i spuścił po wyszczerbionych schodach.

Przecież mógł włożyć wysiłek

i poruszyć łaknące serce,

utwierdzić, że Polska - miodna i mleczna.

Słowo winno być piękne,

a w kompozycji z drugim,

smakować wyborniej,

niż biała kiełbasa ze świeżo utartym chrzanem.

Cisza

Cisza, jak makiem zasiał.
Mam tyle myśli, ile ziarenek w makówce.
To dobry pojemnik, by je tam przechowywać.
Odurzone polnym wiatrem,
w otoczeniu wielobarwnej swobody
- czekają na wyszeptanie.