śpiewać każdy może

patrzę na wyjca
i oczom nie wierzę
ile to można drzeć się w niebiosy
anieli z nieba już pospadali
kostuchy wieją aż gubią kosy

patrzę na toto
okular trę szmatą
z niedowierzaniem podchodzę bliżej
wyjec tak jakby też zaskoczony
lustrzane swoje odbicie liże

kłosy we włosach

nie wiem
gdzie żniwiarze się podziewają
z dzbanem orzeźwienia
poprzez pola biegnę

w snopy złożone
obietnice przyjaźni
ozdobą mojego świata

„Nie grzęznąć we wspomnieniach, a zasiać wspomnienia”

niekiedy zapominam
dlaczego posiałam ziarno
w twoim sercu

gdy więdną wspomnienia
jak wczesnomajowe kwiaty
zbite nagłym przymrozkiem
biorę konewkę zdobioną
malwami
i najdojrzalszym uśmiechem
podlewam uczucie
aby wspomnieniom nigdy
nie było końca

z nasion naszych wspomnień
powstanie łąka dla poetów

http://www.youtube.com/watch?v=RQj9UUf-jrQ

Hymn dla Akademickiego Chóru Dziewczecego UJ
„barwny głosów chór”

już słowik kończy swój wesoły tryl
skowronek w pola hen ulata
dziewczęcych głosów dźwięczny słychać śpiew
anielskim - nad kopuły- brzmieniem wzlata

nieś się melodio hen wysoko w dal
niech nas słuchają gwiazdy z nieba
jak łan pszeniczny rozkołyszą się
serca -dla których(chętnie) chór nasz śpiewa

wznieś echo głosy nasze ponad mur
wpleć w jarzębiny sznur korali
melodii barwnej wymyśl piękny wzór
byśmy w głos strojne, śpiewem czarowały

Szczęśliwego Nowego Roku 2012

wybuchy supernowych
czynione ręką człowieka
zwiastun pogrzebania starego
i nadzieja na NOWE

niech Bóg w łaskawości swojej
błogosławi poczynaniom ludzi
którym na sercu leży
dobro bliźniego swego

jak to dziewczyna

czasem miłość cichutko
zagląda przez rąbek zakładki
-kocha- nie kocha
... wróży sobie dziewczyna
wyrywając kartki z pamiętnika

- kocha- nie kocha
bada stawiając każdy
drobny kroczek
na krętych schodach

-kocha- nie kocha
patrzy tęskno i wróży
sobie z pojedynczo spadających
płatków śniegu

- nie kocha
gdyby kochał
byłby obok
duszą sercem ciałem

- kocha
bo choć nie może być
duszą
sercem
ciałem
jest myślą i głupawym
a jakże istotnym emotikonkiem
na ekranie

miłość ma dylematy
ale jak ma nie mieć
kiedy mówią o niej
TA miłość

Za ścianą sypialni...

Miasto zasypia piętrami.
Osiedla gasną od góry.

Szczęście jest pełne
spać na zimnym półpiętrze
bezimiennego bloku.

Karton zawsze
zbyt durowo chroboce,
a od lumpekskurtki
roznosi się woń biedy.

Podgłówek
ma wyszczerbiony rant
(młody z ósmego
rozwalił na nim rolki).

Porywisty wiatr
gwiżdże radośnie
w szczelinach okien...