sobota, 23 listopada 2024

Tadeusz

Nie wszyscy muszą rodzić się ze skrzydłami, ale każdy powinien mieć u ramion specjalny zaczep, do którego Wszechświat podepnie skrzydła, by wyciągnąć z otchłani rozpaczy i beznadziei. Nie jest to bowiem środowisko przeznaczone dla istot na wzór i podobieństwo Boga.

Jest 23 listopada 2024 roku.
Tadeusz Buraczewski - wspaniały poeta, satyryk, pasjonat życia!

Tadeusz odszedł. Po tych wszystkich latach, kiedy wspaniale sprawdzał się w roli Przyjaciela & Nauczyciela, jego piękna energia postanowiła opuścić ciało i wirować nad nami niczym opiekuńczy duch.

Tadeusz odszedł, a ja nie zdążyłam podziękować mu za tomik poezji, który mi przysłał.

Tadeusz odszedł, a świat zalał się szarością, bo ON wszystkie barwy i ulotności weny miał pod swoją opieką.

Jestem Renezją stworzoną przez Tadeusza, otrzymałam to imię od niego dawno temu, kiedy jeszcze nikt nie wiedział, nawet ja nie wiedziałam, ba! Nie wierzyłam, że będę pisać i wydawać wiersze.
 
Tadeuszu, Tadzinku, TA! Stworzyłeś moją postać i zakodowałeś we mnie Wszechświat. I za to będę Ci dziękować zawsze. A kiedy spotkają się nasze energie w miejscu, którego teraz nawet nie umiem sobie wyobrazić, choć wyraźnie je czuję, wtedy wyrecytuję Ci wszystkie wiersze, które napisałam dzięki Twojej wierze we mnie.



czwartek, 10 czerwca 2021

Marzenia kontrolowane - Grażyna Wieczorek

Przeczytałam książkę „Marzenia kontrolowane” autorstwa Grażyny Wieczorek. Przeczytałam i przystanęłam, by zebrać wszystkie myśli, które napływały mi do głowy. Książka bardzo ciekawa, polecam. Poruszono w niej temat przestępstwa, trudnej młodości, grozy życia i nieuleczalnej choroby. Poruszono w niej również temat życia w środowisku wiejskim, czyli w małej, znającej się niemal na wskroś grupie społecznej. Powieść zaczyna się wyjściem „z pierdla”. Osadzoną była młoda, bardzo ładna dziewczyna, która przez splot zdarzeń, może trochę dzięki swojemu trudnemu charakterowi, ale i poprzez traumę po śmierci najpierw taty, a potem ukochanej mamy, nie tak pokierowała swoim młodym, kruchym życiem. I tutaj nasuwa się moje pierwsze pytanie – dlaczego w sytuacjach, kiedy młody człowiek dotknięty jest tragedią oderwania od życiowej podpory, jaką jest rodzic, najszybciej otrzymuje pseudo pomocną dłoń od osób, które topią swoje życiowe porażki w alkoholu i używkach? Wygląda na to, że te środowiska najszybciej wyszukują zranione istoty, szybciej niż rodzina albo terapeuci. Tak stało się z Blanką, bohaterką powieści. Na pytanie, co nabroiła, każdy znajdzie odpowiedź w książce. Ale Blanka wyszła z więzienia. Potem była jeszcze bardziej samotna i zagubiona. Nie umiała sprecyzować, co dalej począć ze swoim marnym życiem i jak nim pokierować… W świecie realnym tylko nielicznym los przychodzi z pomocą, dając szansę nowego życia, tylko że Blance los dał też haczyk. Postawiłam więc sobie drugie pytanie: Czy młoda kobieta po przejściach, której trudno ukryć się w dużym mieście, może liczyć na to, że ofiarowany przez los dar, a umiejscowiony na wsi, na pewno jest darem? A może to przekleństwo? Może to kontynuacja kary? Odsiadka to taka izolacja i czas na nabranie rozumu, ale czy życie w małej, trudnej społeczności to nie są czasem roboty przymusowe, które mają nauczyć pokory? Blanka jest upartą, lecz ambitną kobietą. Odsunięta fizycznie od swojego starego towarzystwa, pokuszona pięknem natury, musi podjąć niełatwe wyzwanie i robi wszystko, by dany jej przez los skrawek świata, stał się dla niej miejscem, które uzdrowi ją pod każdym względem. Jednak dochodzenie do tego „zdrowia” można porównać z bardzo gorzkimi pigułkami do przełknięcia. Jak radzi sobie z tym bohaterka? Na szczęście pozyskuje sympatię ludzi, którzy dali jej kredyt zaufania. Osoby, które chcą pomóc Blance, również dźwigają swoje krzyże. Jest to artysta po przejściach, który nie waha się być sobą, wtłaczając barwny, wyidealizowany światopogląd w szare umysły wioskowych sąsiadów. Jest nim też jego nie mniej kolorowa i pełna optymizmu żona. Jednak trzecia osoba zasługuje na szczególne podkreślenie. Dała Blance swoje serce bezdyskusyjnie, bezinteresownie i bez oporów. To Dzidka – kobieta z dodatkowym, 21 chromosomem, dzięki któremu posiada piękne i dobre życie wewnętrzne, ale funkcjonowanie w środowisku pełnym uprzedzeń i nietolerancji, to zazwyczaj odpieranie ataków, wyzwisk i ignorowanie wszelkich oznak poniżania. Dzidka jak mało kto zna trudy życia w małej społeczności, ale też jak niemal nikt na świecie, potrafi te trudy pokonać z uśmiechem na swojej okrągłej buzi, a z lekko skośnych oczu zawsze wysypują się iskierki radości i dobroduszności. Dużą rolę, w podejmowanych przez Blankę działaniach, spełniają dwaj bracia: Łukasz i Grzesiek. Dwa skrajne charaktery, Yin i Yang, czerń i biel, świt i zmierzch (nadziei). Nad kolejnym pytaniem nie zastanawiałam się zbytnio, bo w życiu wiele jest przypadków, że zrodzeni z jednej matki i mający jednego ojca mogą różnić się diametralnie, jakby duch ich pochodził z zupełnie odmiennych energii życiowych. Zejście się tych dwóch mężczyzn na jednej życiowej płaszczyźnie jest bardzo dobrą lekcją dla sztabów psychologów rodzinnych. Natomiast zejście się światów tych dwóch kobiet, to mieszanka, która rozsadzić może nawet najlepiej przyklepany porządek rzeczy, a doświadczenie bezduszności oraz odkrycie mrożących krew w żyłach spraw „wielkich” tej wioski doprowadzi okolicę do wrzenia i przybierze tak intensywny wymiar, że mało kto pozostawiony będzie bez zdumienia. Zmiany przychodzą wszędzie, dotyczą moralności, akceptacji, zrozumienia. Czasem trwają latami, lecz wieś Przebłyski nie miała tyle czasu. Musiała skonfrontować swoje postrzeganie świata w trybie mocno przyspieszonym, bo akcja rozgrywa się na przełomie niecałego roku. Z jakim skutkiem? Odsyłam do lektury, bo warto  Renata Grześkowiak https://tylkorelaks.pl/946-marzenia-kontrolowane.html

czwartek, 20 maja 2021

Czytajmy, bo to poszerza horyzonty...

...budzi wyobraźnię, uczy i przestrzega przed niewłasciwym stylem życia. Czytajmy, bo to jest droga, która pozwala nam zejść ze ścieżki szarej rzeczywistości i wejść w światy równoległe - dostępne każdemu, kto chce się rozwijać, chce wyjść z przysłowiowych "buraków". Kolejna pisarka, pani Grażyna Wieczorek, daje nam strawę duchową, literacki deser, abyśmy mogli nasycić się do woli tym, co dla nas przygotowała :) "Marzenia kontrolowane" - pilnujmy, by nikt nie stawał na przeszkodzie ich realizacji.

wtorek, 2 marca 2021

Pytanie o bloga...

Czy ktoś może mi pomóc, ostatnio wszystkie posty wpisują sie jednym ciągiem. Czy ktoś moze mi pomóc, aby wiersze wyglądały jak wiersze? Z góry dziękuję za pomoc :) Renezja

Dla równowagi, by proza życia nie stała się ciężarem :)

http://www.lektury24h.pl/wiersze-o-zyciu.html?fbclid=IwAR3Yve631kl3bRzN671dIr26mqpRa5EfKfGMh6lWgx4ZaxYYCpLNee1ZejQ

 „wszechogarniająca cisza 
tykanie zegara tylko w moim umyśle 
śpiący u stóp pies 
kot na kolanach 
wieczór zwija na kłębek resztki promieni słonecznych 
tylko patrzeć jak rzuci je w morze 
z jednej i drugiej strony okna spokój 
w jednym i drugim kierunku łagodna droga – dokądś 
przyszłam ze wschodu 
w połowie zbudowałam dom 
posadziłam drzewo 
łagodna droga zaprasza kusi przygodą marzeniami 
odkrywam obrazy bawię się nimi jak biletem w jedną i drugą stronę
 powrócę jesienią 
trzeba będzie zerwać owoce
przyciąć gałęzie 
udomowić psa kota siebie” 
(„Łagodnością inspiracji”) Z TOMIKU „RENEZJA” RENATY GRZEŚKOWIAK)

czwartek, 7 stycznia 2021

Zimo moja

Zimo 
Zimo prawdziwa 
Zaśnieżona 
Otulona i puchata 
Taka jesteś piękna w tej sukni skrzącej 
Chłodna, a przytulna 
Diamentami lodu przyciągasz spojrzenie 
Gdy bielą przykrywasz wszystko 
I nieczystości świata 
I szary niepokój człowieka 
Zimo 
Zimo szczera 
Mroźna 
Czasem groźna 
Patrzę na Ciebie w zachwycie 
I im czerwieńsze mam policzki od mrozu 
Tym cieplejszy jest serca zakątek 
Zimo 
Zimo moja 
Zimo bali i karnawałów 
Żadna ci nie dorówna 
Żadnej suknia nie jest tak strojna, jak twoja 
Tobie w konkury mogą iść tylko 
Siostry twoje – córki Natury 
Wiosna - delikatna i skromna jak pierwsze ukwiecenia łąk 
Lato – wybujała w barwach, rozgrzana w słońca promieniach 
I Jesień – rumiana jak malinówki w sadzie, dorodna jak borowiki w lesie 
Zimo moja – córo najbielsza – najniewinniejsza 
Sanno – Hosanno Radosna!

piątek, 5 czerwca 2020

wtorek, 25 lutego 2020

Literackie perpetuum mobile



Przy nudnej książce widać
jak na dłoni,
jak męczy się pióro, w miarę pisania.
I nie o tuszu wyczerpanie chodzi,
nie o złamanie rysika w ołówku,
nie o brak rumu w szklanicy.
Zmęczenie materiału
dosięga umysłu pisarza…
I nawet podsuwając mu
nowoczesny laptop,
a nie zmuszając wpierw do lektury
wydanych już, ambitnych woluminów,
nijak nie rozszerzysz słownictwa twórcy,
nijak nie nalejesz do głowy „oleju”,
nijak nie dodasz intelektu, sprytu i wigoru.
Lekkość pióra to dar,
to opuszczone anielskie piórko,
które umaczane w kałamarzu
otwiera światy, wznosi ponad szczyty
rozbudza wyobraźnię…
A tak?
Tylko czytelników żal i umęczonego pióra
szkoda.

"Renezja"

czwartek, 13 lutego 2020

Okiem krytyka

Poeta.

Nie oporządził i nie doprawił

słów, które wrzucił na papier.

Zbyt szybko dał do posmakowania...

Przeczytałam - poeta

zamroził moją płynną wrażliwość

i spuścił po wyszczerbionych schodach.

Przecież mógł włożyć wysiłek

i poruszyć łaknące serce,

utwierdzić, że Polska - miodna i mleczna.

Słowo winno być piękne,

a w kompozycji z drugim,

smakować wyborniej,

niż biała kiełbasa ze świeżo utartym chrzanem.

Cisza

Cisza, jak makiem zasiał.
Mam tyle myśli, ile ziarenek w makówce.
To dobry pojemnik, by je tam przechowywać.
Odurzone polnym wiatrem,
w otoczeniu wielobarwnej swobody
- czekają na wyszeptanie.

poniedziałek, 3 lutego 2020

księżyc

nie dotykaj księżyca
on wilkom jako translator
służy
on wędrowcom drogę rozświetla
wzmacnia żabie zawodzenie
i dziewczętom układa sny
wschodzi cierpliwie bez narzekań
toczy swoją kulę niczym Syzyf
by wraz z jutrzenką - odpocząć
przyjrzyj mu się dobrze
gdy dusza zrywna – wyrywna!
zadbaj
by Ziemia zawsze była
atrakcyjna dla niego
by chciał o nią zabiegać
od zawsze – na zawsze

Ilustracja z grafik Internetu.

DOBRO I JEGO WSPÓLNE CECHY Z POEZJĄ



Coraz rzadziej zaglądam na portal społecznościowy. Roi się tam od drastycznych obrazów i filmów, które w efekcie dławią moją wrażliwość i znieczulają na krzywdy innych. W moim rozumieniu wydają się tragiczne – wykończają mnie nerwowo i zniechęcają do rasy ludzkiej.
Szczególne wrażenie zrobiły na mnie słowa przypisane do wizerunku Wisławy Szymborskiej stanowiące, że poezja nie naprawi świata, bo źli ludzie nie czytają wierszy. Rodzi się zatem pytanie, skąd są ci ludzie, którzy piszą wiersze i w jakim celu? Jaki mechanizm sprawia, że widząc wszechobecne zło, tak nieokrzesaną naturę człowieka są w stanie, z tego śmietnika ludzkich zachowań, wydobyć i wystawić na światło to, co jeszcze jest naturalnym dobrem, miłosierdziem i pięknem?
Jak oni to robią, że przesiewając zło i nieprawość potrafią wydobyć ludzkie cechy, skryte często w nieludzkich wręcz warunkach. Wyciągają dłoń do potrzebujących, pochylają się nad utrapieniem, wysyłają dobrą energię i modlitwę. Widzą drzewo, chmury i pełzające po prochu ziemi stworzenia. Ujmują w strofy wiersza dobro zakorzenione głęboko we wnętrzu, w trzewiach, które sznurem genetycznym przeciągnęli do współczesnego życia i nie zrażeni niczym, sieją je każdą zwrotką, każdym wersem i słowem.
Często widzę wpisy typu, „chętnie przeczytam dobry kryminał”, „kto zna jakiś dobry horror?”, „szukam mocnego thrillera psychologicznego”… Tak, to jest najpopularniejsze w obecnych czasach. Przemoc, krzywda, wszelkie sposoby, jak drugiemu sprawić przykrość – niemal standard. Te cechy przenoszą się potem w emocjach do życia realnego, bo przecież nasz ulubiony bohater to wzór do naśladowania!
I gdzie tutaj znaleźć miejsce na poezję, na tkliwość, na czas dany przemyśleniom. Dobro przestaje być naturalne, staje się raczej okresowo „modne” – bo wesprzemy finansowo tego, czy tamtego.
Czy o to tu chodzi? O wstawienie dobra w ramy i zamknięcie jego znaczenia w muzeum? Dobro nie jest przecież produktem artystycznym, ani wizjonerstwem! Dobro jest i ma być, głównym składnikiem naszego jestestwa. Z niego wypływać powinny źródła naszego postępowania. To ono powinno być mnożone, dzielone i dodawane. Myślę, że tylko taki świat ma szansę na przetrwanie…
A poezja? Dla poety, poza pasją, jest powołaniem oraz wyzwaniem. Odsłania wrażliwość autora. Tworzy obraz zakorzenionej w człowieku jego silnej, pierwotnej natury, a nade wszystko ułatwia uświadomić sobie ten fakt.
Czytajmy wiersze, choćby tylko jako oczyszczenie umysłu z naleciałości dnia.
Z pozdrowieniem, Renata Grześkowiak – poetka.

piątek, 31 stycznia 2020

Nie kuś mnie wierszem - premiera 4.02.20

Mówią, że znają takie/takich, co to parają się pisaniem wierszy, ale oni ich, to znaczy tych wierszy, nie czytają, bo przecież – kto by zrozumiał poetę?
Mówią, że taka poetka, to pewnie nudzi się w domu i głowę w chmurach nosi, bo przecież z prochu ziemi tych wierszy nie wyskrobie…
Są i tacy, co mówią, że takim poetom, to pewnie „się poprzewracało” i tylko jeden poeta drugiego poetę zrozumie, i tylko poeta poetę przeczyta.
Przypadki szczególne jednak zdarzają się i posadami rozumienia owych potrząsną niebywale! Bo kto by zrozumiał „starego chłopa”, który nad tomikiem się pochyla, czyta… i ciurkiem łzy mu płyną? Kto zrozumie, co on może tam, w tych skromnych linijkach wyczytać, co spomiędzy nich do niego wypływa, że tak kruszy serce twardego, doświadczonego, „starego chłopa”, wszak on niejedno w życiu doświadczył, z niejednego pieca chleb spożywał?
Ludzie „gadają”, a Renezja pisze… Patrzy na życie, bada je, doświadcza, smakuje – i notuje!
O bólu, co w lędźwiach i na duszy, o zachwycie poranka i ciarach na plecach – czarną nocą. O domu i stabilności jego posad, o kruchości zdrowia i rozpaczy ostatecznych/nieostatecznych pożegnań. O duszy, która lubi swoją cielesną powłokę, ale wyrywna, czasem zbyt szybko tym ciałem potrząśnie i utrapienie gotowe.
Renezja urobione ma ręce po łokcie, czasem po pachy, bo i dzieci, i zwierzęta swojej miłości domagają się, o opiekę walczą, warczą i miauczą, a ona pomaga – karmi, sprząta, śpiewa swoim nieboraczkom – a potem w klamrę wiersza spina doświadczenia minionego dnia i wplata w bukiet własnoręcznie skomponowanej vistości.
Mówią, że to nic takiego! A jednak to „nic” jest niemalże wszystkim, co człowiek nazywa szczęściem.

Już 4 lutego będzie można nabyć mój 4 tomik. Zapraszam serdecznie do sieci księgarń elektronicznych:)
Pozdrawiam z uśmiechem
Autorka - Renata Grześkowiak

czwartek, 30 stycznia 2020

Posklejane

Bezpańskiej poetce
pokruszyło się nieco
to, co nazywamy szczęściem.
Najbardziej ucierpiała dusza,
której spore obszary
nadszarpnięte były przez nerwy.
Bezpańska poetka
z dużym wysiłkiem powstrzymywała łzy,
próbując ukryć przed światem
swoje zagubienie.
***********************
Spotkanie – wydawałoby się
przypadkowe – całkowicie odmieniło
Poetkę.
Najpierw posklejał jej wiarę,
umocnił pewność siebie i dał motywację.
Potem przy użyciu miłości
połączył jej duszę - ze swoją.
Zdjęcie z Inetrnetu. Dziękuję.

Akt twórczy


Bezpańskiej poetce
nieobce są: igła i nitka.
Aby prowadzić równy ścieg
pomaga sobie śpiewem.
Istota melodii igielnego smyczka,
prowadzona struną nici,
rodzi kolejne istnienie.

wtorek, 7 stycznia 2020

powroty

między codziennością a codziennością
jest czas na refleksję
między dniem a dniem
jest wyciszająca noc

segreguję wtedy wszystkie za i przeciw
nie stać mnie na marnotrawstwo
kolejnego wcielenia
między życiem a życiem
wypełnia się rubryka
o niepoetycko brzmiącej nazwie
PODSUMA

Grafika zapożyczona z Internetu. Dziękuję.

środa, 6 listopada 2019

Gdybym...

Gdybym była Kopciuszkiem,
oddzieliłabym nie groch od maku,
a ciebie o całego zła,
które z uporem maniaka
próbuje cię dotknąć.
Gdybym była Śpiącą Królewną
wyłączyłabym budzik,
by snem spokojnym
podzielić się z tobą – podarowałabym
„jaśka” pełnego moich magicznych snów.
Leżąc obok, nuciłabym naszą piosenkę…
Gdybym była Pocahontas – poznałbyś Naturę
w najsłodszej/dziewiczej odsłonie.
Jako Dżepetto, uczłowieczyłabym ciebie,
napełniając serce nieskażoną miłością.
A jako Czerwony Kapturek?
Tę bajkę zaserwuję w wersji dla dorosłych,
bo prawdziwy mężczyzna lubi
niegrzeczne Czerwone Kapturki!

Długopis - analiza przedmiotu

Egzamin. Egzaminator kładzie długopis na brzegu biurka. "Proszę opowiedzieć zjawisko"

Długopis na rancie biurka
w istocie rzeczy – jest wabikiem.
Wyciągnąć rękę i…
Ryba schwytana!
w uścisku
drobnej dłoni - ciepłem opływa.
Nagłe spojrzenie
ciało nicuje dreszczem,
co to nie wiedzieć skąd - wstrząsa,
bo niby nic,
a rzecz wielka zdarzyła się!
On ją (…) - przenikał, ona na niego
z wezbraną siłą uczuć patrzyła.

Taki długopis na rancie biurka,
w istocie rzeczy jest – wyrokiem.
Jeden podpis i świat stoi otworem,
lub zapada się w czarną dziurę.

piątek, 25 października 2019

wewnętrzne wybory



można omijać prawdę szerokim łukiem
udawać, że ucho niedosłyszące
oko niedowidzące
można dotykać dłonie i nie czuć
że chłodne są nagle i wilgotne
można snuć podejrzenia
w sercu rozbierać je
na czynniki pierwsze
i krwawić na duszy i łkać w poduszkę
można patrzeć w ukochane oczy
i nie widzieć ich rozbiegania
tylko czy można nazwać to miłością
nie ma mowy o przenoszeniu gór
wątpliwym jest jednoczesne schylenie się
po zwykły kamień
nie ma mowy o wspólnych snach
wątpliwym jest przebywanie
we wspólnej sypialni
nie ma mowy o otaczaniu siebie
aromatem miłości
w wątpliwość można poddać
dostrzeżenie/ poczucie aromatu perfum
można omijać szerokim łukiem świat
niedopuszczalnym jest ominąć siebie
wzajem…

(grafika z Internetu)

czwartek, 24 października 2019

Linie papilarne - serca

obudź mnie
jak już będzie czysto i pięknie
jak powietrze będzie przejrzyste
chmury popłyną we własnym rytmie
i pierzyć się po swojemu
owoce będą aromatyczne
naturalnie dojrzałe (i niechby z robaczkiem)
obudź mnie jak słowo „rak”
pierwszym skojarzeniem pokieruje
na skorupiaka zabawnie chodzącego wspak
dzieci – wszystkie - bez względu na kolor skóry
i umiejscowienie ich ciepłych pokoików
będą mieć pełne brzuszki i oczy skrzące się
w radosnym odkrywaniu świata
kot będzie mruczeć na parapecie
pies radośnie obszczeka miłych sąsiadów
łabędzie w splocie swoich długich szyi
stworzą naturalny wizerunek serca
obudź mnie jak już dom – oznaczać będzie DOM
honor – nie będzie słowem ze słownika wyrazów obcych
a na słowo „pokój” napełnię płuca czystym powietrzem
niech moje senne marzenia zrealizują
- plan boski – cała Ziemia rajem
- wizję tych co oddali życie za wolność
- inicjatywę ludzi „ludzkich” – nie tylko z nazwy gatunku
… albo lepiej nie – nie daj mi zasnąć
chwyć za rękę i zacznijmy działać!
samo - przecież - nie naprawi się!

Tadeusz

Nie wszyscy muszą rodzić się ze skrzydłami, ale każdy powinien mieć u ramion specjalny zaczep, do którego Wszechświat podepnie skrzydła, by ...